تاثیر ثابت دی الکتریک آب در انحلال

قدرت حلالیت آب برای یک ترکیب یونی را می‌توان با کاهش نیروی جاذبه میان آنیونها و کاتیونها توضیح داد. طبق قانون کولن F =  q1 q2 / D r2  در این معادله F نیروی جاذبه الکتروستاتیکی بین دو یون مثبت و منفی ، q1 و q2 بار یونها ، r فاصله میان یونها و D خاصیت ویژه حلال (ثابت دی‌الکتریک) می‌باشد. بدیهی است که هر قدر ثابت دی‌الکتریک بیشتر باشد، نیروی جاذبه میان یونها کمتر می‌شود.

در میان تمام مایعات ، آب بالاترین ثابت دی‌الکتریک را دارد. مولکولهای قطبی و کوچک آب می‌توانند بین یونهای مثبت و منفی داخل محلول قرار گیرند. قطب منفی آب به طرف کاتیون و قطب مثبت آن به طرف آنیون می‌رود و در نتیجه مولکولهای آب می‌توانند بطور موثری یونها را از هم جدا سازند و سپس با احاطه شدن یونها با مولکولهای آب ، فرایند آبپوشی و در نتیجه انحلال ترکیب مورد نظر صورت می‌گیرد.

باید برای حل کردن مواد ناقطبی به دنبال حلالی ناقطبی با ثابت دی الکتریک اندک بگردیم و برای مواد قطبی و یونی به دنبال حلالی قطبی با ثابت دی الکتریک بالا بگردیم.